Wij zijn er verslaafd aan, Boer Zoekt Vrouw. We hebben er lang op moeten wachten en het was zo weer voorbij. Maar we hebben weer genoten! Het verschil tussen meeleven met, en leedvermaak om, de boer en zijn vrouwen is soms klein.

Wellicht kijk je toch anders naar de boerenbedrijven van de 5 mannen in het programma als je net als wij, zelf ook een boerenbedrijf hebt. De intensieve varkenshouderij van onze 'super-man' David bijvoorbeeld. De enorm grote melkveehouderij van Olke in Texas. Of de Canadezen bij Riks die het juist beter vinden om hormonen in het vlees te doen. Zo interessant die verschillende manieren van boeren!

Maar het allerleukste is natuurlijk de vrouwelijke gasten op de boerderij. Ze komen voor de boer, maar lopen wel tegen de boeren realiteit aan. Alberdien snapt dat het onvermijdelijk is dat de kalfjes bij een melkveehouder niet bij hun moeder huppelen. Maar toch vertrekt ze zodra ze dat beseft.

Zelf vind ik BzV een mooi programma. De boeren en hun bedrijf zijn realistisch en positief in beeld. Maar toch; gelukkig heb ik mijn boer al gevonden ?. Hoewel boerenzoon in hart en nieren had hij op dat moment geen boerenbedrijf. Wel ambities. Samen hebben we het Veluws Land opgezet. Romantisch? Ja, maar niet altijd. Als je samen aan het uitmesten bent, koeien moet vangen of over de jaarcijfers gebogen zit is de romantiek soms ver te zoeken. Maar samen werken aan onze passie. Samen genieten van jong leven, van mooie dieren, ja, toch écht wel romantisch, dat boerenleven. 

Mensen leven en eten steeds bewuster. Ook onze klanten. We kregen geregeld de vraag welke ingrediënten er in onze gekruide producten zitten, al was het maar vanwege een allergie. En helaas moesten we tot onze frustratie, grotendeels het antwoord schuldig blijven. Daarom vertellen we met trots dat we nu we stapje voor stapje overgaan op biologische kruiden, waarvan we wél weten wat er in zit! Ook de allergenen. Het staat nu op het etiket van de varkensvlees producten met de biologische kruiden. Later zal het ook in de webwinkel vermeld gaan worden.

Biologische kruiden hebben een groot voordeel. De telers van de kruiden en specerijen – vaak in verre landen – staan onder toezicht van instanties die erop toezien dat de kruiden ook echt voldoen aan de biologische eisen. Geen bestrijdingsmiddel bijvoorbeeld. En dat vinden we erg belangrijk!

We gebruiken zo weinig mogelijk e-nummers in onze producten. In de meeste producten zit alleen vitamine-c, ook bekent onder de naam ascorbinezuur (E300). Dat wordt gebruikt om de smaak van de kruiden en specerijen stabiel te houden. Verder gebruiken we in onze biologische producten natuurlijk geen smaakversterkers. Dat is gelukkig helemaal niet nodig! Onze producten hebben van zichzelf al genoeg smaak.   

U heeft wellicht het vreselijke filmpje gezien van het slachthuis in België. Of er over gehoord. De beelden hebben nog dagen in mijn hoofd gezeten, het is dieptriest dat dit kan gebeuren. Deze mensen zijn vergeten dat ze met levende wezens werken. Wij hebben veel vragen en reacties hierover gehad. Vragen over hoe het transport en de slacht gaat van onze varkens en koeien.

Het transport gaat heel rustig en zonder stress. De varkens zijn ‘het verhuizen’ al zo gewend hier op ons erf, ze kuieren meestal zo de trailer in. Daarmee brengen we ze zelf naar de slager. En na het ritje van maar 7 kilometer lopen ze ook zo de trailer uit. Ook onze koeien worden in alle rust vervoerd, maar dan door een goede veevervoerder.

We werken samen met kleine ambachtelijke slagers, zoals slagerij ter Weele in Oene. We zien hoe de slagers bij ter Weele rustig en met respect met de dieren omgegaan. Het dier bepaalt het tempo. Als het dier onrustig is dan kan het eerst weer rustig worden, zodat de slacht zo  goed mogelijk verloopt. Bij de grote industriële slachthuizen worden zulke grote aantallen varkens ‘verwerkt’ dat de aandacht voor het dier bijna onvermijdelijk verdwijnt. En de slachtlijn bepaald het tempo. Daarom zijn we zo blij met onze kleinschalige slagers. 
Ik wil hierbij nog wel zeggen dat we dankbaar zijn voor het vertrouwen in ons dat door velen uitgesproken is.

We hebben ruim tien koeien, met dekstier en kalfjes bij ons in het weiland lopen. De stier houdt in de gaten wanneer zijn dames vruchtbaar zijn, dus daar hebben we geen omkijken naar. De koeien lopen zo veel mogelijk buiten. Als het weer en de wei het toelaten gaan ze pas in november of zelfs december naar binnen, en vroeg in het voorjaar er weer uit. We doen geen ingrepen aan de koeien, dus ze hebben hun hoorns nog. Dat is belangrijk omdat ze hiermee hun plek in de onderlinge rangorde kunnen bevechten. Onderling kunnen de dames best wel een robbertje knokken ;-).

Medicijnen worden zo goed als nooit gebruikt, alleen als het écht moet. De koeien eten het jaar rond gras of kuilgras.

We houden de koeien voor hun vlees, dus ooit is er het onvermijdelijk ritje naar de slager. Stiertjes gaan als ze zo’n twee jaar oud zijn naar de slacht. De vrouwelijke dieren als ze twee keer een kalf hebben gehad, dus als ze zo’n drie jaar oud zijn. De koeien waarmee we fokken blijven natuurlijk langer bij ons. De laatste twee maanden voeren we de dieren even wat harder om er voldoende en lekkere kilo’s op te krijgen. Dan krijgen ze naast kuilgras ook krachtvoer (brokken). Uiteraard doen we dit omdat het voor ons financieel interessant is, maar ik heb het idee dat we ze voor ze gaan nog even extra verwennen.

Ik heb in de eerste nieuwsbrief gezegd dat we de mooie dingen graag delen met u, maar ook de verdrietige dingen. Beide horen bij het leven op de boerderij. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat het in onze tweede nieuwsbrief al zo duidelijk naar voren zou komen. Bij één van onze zeugen is het helaas goed mis gegaan.

Ze moest voor de eerste keer biggen. Het ging wat moeizaam en we moesten haar bij elke big helpen. Er kwamen er vijf, en dat is weinig. Na de bevalling was ze duidelijk niet in orde want ze at niet en bleef liggen. De dierenarts is er bijgekomen en na een paar dagen antibiotica leek ze weer behoorlijk fit. Maar na een paar dagen begon het persen weer en ging ze hard achteruit. Ik heb opnieuw de dierenarts erbij gehaald en hij haalde er toch nog een dode big uit. Hij constateerde een zwaar ontstoken baarmoeder. Tot mijn ontzetting zei de dierenarts dat er geen andere oplossing was dan de zeug te euthanaseren.. Ik kan u vertellen, het was heel verdrietig. De vijf biggetjes, van een week oud, (!) moesten nog wel gered worden. We hebben toen de oudste biggen die we op dat moment hadden van een andere zeug eerder dan normaal gespeend (=van de zeug weggehaald) en de vijf biggetjes bij deze zeug gelegd. Ze herkende deze vijf als niet van haar en reageerde behoorlijk vijandig. Door twee van haar eigen biggen terug te doen werd de zeug rustig en liet ze haar biggen drinken. Toen accepteerde ze ook de andere vijf. Ook de vroeg gespeende biggen hebben er weinig aan geleden en doen het goed op brokjes. Zo is het met alle biggen goed afgelopen. Dat is nog enige troost na het verlies van onze mooie zeug..

Nieuwsbrief

Contact info

Kanaalweg 76
8171 LT Vaassen
06-30745634
KvK 53369904

Informatie

Veilig betalen